Η «ασφαλίτιδα» ως προπαγανδιστικό σημάδι ολοκληρωτισμού
Μαθήματα εφαρμοσμένης προπαγάνδας / Μάθημα 13ο
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
Ποτέ άλλοτε τα τελευταία χρόνια, ούτε καν όταν κηρύχθηκε από τον Π.Ο.Υ. η λεγόμενη «πανδημία» του κορωνοϊού, δεν είχαμε φθάσει, όπως σήμερα, ημέρα παραμονής των Χριστουγέννων, σε τέτοιο σημείο, ώστε να ακούμε από παντού τον αντίλαλο της λέξης «ασφάλεια», των συνωνύμων ή των παραγώγων της. Μάλιστα, η βιομηχανία παραγωγής του ελληνικού και παγκόσμιου τρόμου δεν δίνει απλώς ένα ήπιο προβάδισμα στην έννοια της ασφάλειας σε σχέση με εκείνη της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, αλλά έχει φροντίσει να πείσει την συμπαγή πλειοψηφία των τρομοκρατημένων βρεφοπολιτών ότι μόνη λύση για ένα «βιώσιμο μέλλον» (sic) είναι ο καθολικός συντονισμός τους για την επικράτηση της απόλυτης ασφάλειας σε όλα τα πεδία ανθρώπινης δράσης, ώστε να μην απειλείται κανείς από μικρούς ή μεγάλους κινδύνους.
Φυσικά, όποιος διατηρεί αλώβητη την κριτική του ικανότητα και την ορθολογική του σκέψη, αντιλαμβάνεται ευχερώς ότι το αίτημα της απόλυτης ασφάλειας είναι ουτοπικό και ότι όποια κυβέρνηση το έχει αναγάγει σε λάβαρο αντεγκληματικής και εν γένει διαχειριστικής πολιτικής, στην πραγματικότητα αποδέχεται ή, ακόμη χειρότερα, επιδιώκει να εγκλωβίσει τον λαό σε έναν δυστοπικό ολοκληρωτισμό. Αν στην εποχή του κορωνοϊού έγινε, περισσότερο από οποιοαδήποτε άλλη εποχή, της μόδας η ευχή «υγεία πάνω απ’ όλα», κατά την παραμονή των Χριστουγέννων του σατανικού έτους 2023 η ευχή αυτή θα μπορούσε να διατυπωθεί αναβαθμισμένα ως «ασφάλεια πάνω απ’ όλα».
Μόνο που αυτό το αμόκ για την επίτευξη ασφάλειας αποστερεί από τον πολίτη τις δύο θεμελιώδεις ιδιότητές του, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια, και τον εκφυλίζει σε έναν ξεμωραμένο ανήλικα», σε έναν «παλίμπαιδα» (αγγλιστί kidult < kid + adult = kidult), ο οποίος πασχίζει για την κάλυψη των αναγκών του ανθρώπου που αντιστοιχούν στις κατώτατες ιεραρχικές βαθμίδες της περίφημης πυραμίδας του Μάσλοου. Έτσι, η φρενίτιδα για ασφαλή βίο μοιάζει με έναν διανοητικό ιό που έχει μολύνει το μυαλό των βρεφοπολιτών και τους οδηγεί στην αυτοκαταστροφή, μακριά από τις υψηλότερες (ψυχολογικές) ανάγκες του ανθρώπου, δηλ. εκείνες της αυτοεκτίμησης και αυτοπραγμάτωσης. Υπό αυτό το πρίσμα, δικαίως πλάσθηκε στις Η.Π.Α. ο όρος «ασφαλίτιδα» (safetyism).
Στις πληκτικές, νεοταξίτικες, ά-Χριστες και εν ταυτώ ά-χρηστες ευχές που ανταλλάσσουν αυτές τις ημέρες οι τηλεδιασωληνωμένοι και εν γένει οθονόπληκτοι Νεοέλληνες για υγεία, ασφάλεια, αγάπη, ειρήνη κ.λπ., μουχλιασμένες ευχές που τις βγάζουν από τον χριστουγεννιάτικο φοριαμό τους, ας προσπαθήσουμε να αντιτάξουμε τις ευχές εκείνες που θα πιστοποιούν ότι έχουμε πλέον κατανοήσει την πορεία που τα όρνεα της μισάνθρωπης ελίτ έχουν προγραμματίσει να ακολουθήσει το «πλοίο των τρελών».
Όποιος βαριέται να ξεχωρίσει σημαντικά από το ομοιόμορφο πλήθος και να δημιουργήσει κάποια ιδιαίτερη ευχή που θα διαφέρει από τις τετριμμένες και θα εμπεριέχει οπωσδήποτε το εξαφανισμένο δίδυμο της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, θα αρκούσε να ανασύρει από την νηπιακή τηλε-μνήμη του την γνωστή κραυγή του Άγγελου Κρεούζη από την φωσκολική ταινία του 1970 «Ορατότης μηδέν» και να την προσαρμόσει στα σημερινά δεδομένα. Θα αρκούσε, δηλαδή, το «όχι άλλο κάρβουνο!» να το παραλλάξει σε «όχι άλλη ασφάλεια!».
Το «κάρβουνο» μιας κοινωνίας ανθρώπων δεν είναι η ασφάλεια, αλλά η ελευθερία και η αξιοπρέπεια. Χωρίς ασφάλεια οι πολίτες μπορεί να φοβούνται να ασκήσουν τις ατομικές ελευθερίες τους, αλλά χωρίς ελευθερίες παύουν να είναι άνθρωποι και μεταλλάσσονται σε ζώα που (νομίζουν ότι) ζουν ασφαλή σε χρυσά κλουβιά (ως φυλακισμένα ζώα δεν είναι ούτε τότε ασφαλείς, διότι, σε αυτήν την περίπτωση, πηγή της ανασφάλειάς τους είναι ο χειριστής του κλουβιού τους!). Κατά τούτο, η λυσσαλέα προπαγανδιζόμενη «μηδενική ανοχή» (zero tolerance) στο ρίσκο ταιριάζει απόλυτα με τον τίτλο της ταινίας «Ορατότης μηδέν»!
Στο κείμενο που ακολουθεί, χριστουγεννιάτικο μάθημα εφαρμοσμένης προπαγάνδας για την «ασφαλίτιδα», αναδεικνύεται ένα δοκίμιο-ρετρό του 1976, γραμμένο από τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας (διάβαζε σήμερα: Νέας Δικτατορίας) Κωνσταντίνο Τσιουπλάκη, ο οποίος έβλεπε πεντακάθαρα πού πηγαίνει το πράγμα, δηλ. προς την μόλυνση των βρεφοπολιτών με τον ιό της «ασφαλίτιδας» και την εγκαθίδρυση ενός «έξυπνου ολοληρωτισμού» τύπου Άλντους Χάξλεϋ.
Από την οπτική της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η οποία έχει σφραγισθεί από το αμόκ για την απόλυτη ασφάλεια, την θεοποίηση του δόγματος «τάξη και ασφάλεια» και την αναβίωση της αυταρχικής θεωρίας περί της μηδενικής ανοχής, οι οξυδερκείς επισημάνσεις του συγγραφέως για τον 20ό αιώνα φαντάζουν σήμερα σαν ένα σκουριασμένο καμπανάκι που, ενυλωμένο στο δοκίμιό του για την «Ασφάλεια και την Ελευθερία», θα πρέπει να φυλαχθεί ως κόρην οφθαλμού.
Το «καμπανάκι του Τσιουπλάκη» συνοψίζεται στην εξής διαπίστωση: «οι άνθρωποι των ευημερουσών χωρών έχουν λησμονήσει την απλή αλήθεια που ισχύει για όλες τις εποχές: Το γεγονός ότι η ζωή, άσχετα από τη μορφή και το επίπεδο όπου ανήκει, περιέχει μέσα της τόσο την τάση για διατήρηση και διασφάλιση, όσο και το αίσθημα του κινδύνου, της ριψοκινδυνεύσεως και της αβεβαιότητας».
Ιδίως από την κήρυξη της πανδημίας του κορωνοϊού και μετά, οι κυβερνήσεις, οι πάσης φύσεως ειδικοί, τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης και διάφορες επιδραστικές προσωπικότητες επιδίδονται –πανελληνίως και παγκοσμίως– σε μια άνευ προηγουμένου επιθετική προπαγάνδα υπέρ της ασφάλειας.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι συγγραφείς Γκρεγκ Λουκιάνοφ και Τζόναθαν Χάιντ στο σπουδαίο βιβλίο τους με τίτλο «To ντάντεμα του αμερικανικού νου. Πώς οι καλές προθέσεις και οι κακές ιδέες οδηγούν μια γενιά στην αποτυχία»1 εισήγαγαν τον όρο «ασφαλίτιδα» (safetyism).
Μπροστά, λοιπόν, στον «επιβλητικό ναό» της ασφάλειας, η οποία, στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, λατρεύεται ως μια ιεροποιημένη αξία, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια του ανθρώπου έχουν εκφυλισθεί σε «εννοιολογικούς νάνους» που φωτίζονται αποκλειστικά από την δόξα του παρελθόντος τους.
ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ
Η «ασφαλίτιδα» καλύπτει σχεδόν κάθε πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας και γι’ αυτό οι προπαγανδιστές σπεύδουν να λανσάρουν το αντίστοιχο σύνθημα που θα περιέχει την μαγική λέξη «ασφάλεια» ή κάποιο παράγωγο ή συνώνυμό της.
Μερικά χαρακτηριστικά συνθήματα στα οποία αντανακλάται η «ασφαλίτιδα» είναι τα εξής:
«τηρείτε τις αποστάσεις ασφαλείας» (είτε για την πρόληψη τροχαίου ατυχήματος είτε για την αποφυγή μολύνσεως με κάποιον ιό)
«η υγεία και η ασφάλειά σας είναι η προτεραιότητά μας»
«4 συμβουλές για την ασφάλεια του σπιτιού σας όταν λείπετε σε διακοπές»
«η ασφάλεια στο διαδίκτυο είναι υπόθεση όλων μας»
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΙΟΥΠΛΑΚΗΣ
Επειδή οι σύγχρονοι πολιτικοί κρατούν συνωμοτικά σφραγισμένα τα χείλη τους για τους τρομερούς κινδύνους που υποκρύπτονται στην ανελέητη προπαγάνδα υπέρ της ασφάλειας, η οποία καταβροχθίζει λαίμαργα την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, αξίζει να θυμηθούμε τι έγραφε ένας βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας (σήμερα μετεξελίχθηκε σε «Νέα Δικτατορία»), εκλεγείς για πρώτη φορά το 1974 στον Νομό Χαλκιδικής.
