Δευτέρα 28 Φεβρουαρίου 2011

Πώς περνάμε τα διόδια μετά την δημοσίευση του νόμου

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2011

Θεσσαλονίκη: Φωτογραφίες από τις πορείες

κλικ για μεγέθυνση:



Σοκαριστικές εικόνες με αστυνομικό που του επιτέθηκαν ακροαριστεροί















Στο νοσοκομείο φοιτητής που τραυματίστηκε στα επεισόδια


Στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ μεταφέρθηκε ένας νεαρός ο οποίος τραυματίστηκε από οπλοβομβίδα κρότου λάμψης που πέταξε προς τα πάνω του αστυνομικός στη διάρκεια των...επεισοδίων που ακολούθησαν μετά τις πορείες. Του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες και δεν διατρέχει κίνδυνο η υγεία του. Σύμφωνα με πληροφορίες ο τραυματίας είναι φοιτητής στο τμήμα πολιτικών μηχανικών του ΑΠΘ.

Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011

Ο Διονύσης Σαββόπουλος κάνει μάθημα Ελληνικών στην Διαμαντοπούλου

 Τα ελληνικά είναι τραγούδι





Πρέπει να σας πω ότι δεν ήμουν πάντοτε υπέρ των τόνων.
Τούς θεωρούσα διακοσμητικά στολίδια, κατάλοιπα άλλων εποχών, που δεν χρειάζονται πια. Και καθώς δεν ήμουν ποτέ καλός στην ορθογραφία, το μονοτονικό με διευκόλυνε
. Βέβαια, η γλώσσα χωρίς τόνους φάνταζε στα μάτια μου σαν σεληνιακό τοπίο, αλλά νόμιζα ότι αυτό ήταν μια προσωπική μου εντύπωση, θέμα συνήθειας. Ώσπου συνέβη το εξής:
Είχα βρεθεί για ένα διάστημα ν' ακούω συστηματικά, καινούργια ανέκδοτα τραγούδια, επωνύμων και ανωνύμων, για λογαριασμό τής δισκογραφικής εταιρείας "Λύρα", προκειμένου αυτή να τα ηχογραφήσει ή να τα επιστρέψει στους συνθέτες.
Είναι δύσκολο ν' απορρίπτεις και ακόμα δυσκολότερο να εξηγείς το γιατί. Όταν βέβαια το τραγούδι είναι τετριμμένο ή άτεχνο, η εξήγηση είναι εύκολη. Μού συνέβη όμως να δω τραγούδια όπου οι στίχοι δεν ήταν άσχημοι και η μουσική δεν ήταν τυχαία, επιπλέον ταίριαζε θεματικά και με τους στίχους. Κι όμως, το τραγούδι συνολικά δεν "κύλαγε" όπως λέμε( οπότε το επιστρέφαμε στον ενδιαφερόμενο με διάφορες ασάφειες και υπεκφυγές.
Το πράγμα με απησχόλησε. Έφερνα στο μυαλό μου μεγάλες ωραίες επιτυχίες, παλιά τραγούδια (...) και τα συνέκρινα μ' αυτά που απέρριπτα, ώσπου μετά από μήνες διεπίστωσα κάτι πολύ απλό: Όταν μια μουσική μετατρέπει συστηματικά τις μακρές συλλαβές σε βραχείες ή όταν ανεβάζει την φωνή εκεί όπου υπάρχει απλώς μια περισπωμένη, ενώ την κατεβάζει συστηματικά εκεί που υπάρχει ψιλή οξεία, όταν δηλαδή η μουσική κινείται αντίθετα -προσέξτε, αντίθετα όχι στο ρυθμό τού ποιήματος, αλλά αντίθετα στις αναλογίες τονισμού και αντίθετα στην ορθογραφία του- τότε όσο έξυπνη και να 'ναι, κάνει το τραγούδι δυσκίνητο και ασθματικό.
Στα πετυχημένα τραγούδια δεν συμβαίνει αυτό. Βέβαια, όταν γράφει κανείς πάνω σ' ένα ρυθμό ή σ' ένα μουσικό δρόμο, πρέπει να ακολουθήσει τα καλούπια τους, οπότε θα υπάρχουν σημεία όπου αυτή η πείρα που περιέγραψα, δεν τηρείται.
Αυτό όμως θα συμβεί μόνον όταν δεν γίνεται αλλιώς. Και πάντα η βιασμένη λέξη θα τοποθετείται έτσι ώστε να προηγούνται και να έπονται επιτυχείς στιγμές, ώστε να μειώνεται η εντύπωση τής ατασθαλίας, η οποία έτσι συνδυασμένη ωφελεί, διότι το τραγούδι αλλιώς θα ήταν μηχανικό. Κάτι τέτοιο δεν το είχα προσέξει. Και ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ότι οι τόνοι και τα πνεύματα ίσως να μην ήταν διακοσμήσεις, ίσως να είχαν λόγο.(...)
Μέσα στο στούντιο είχα και δύο εκπλήξεις. Να η πρώτη: Προσπαθώντας να ακούσω την διαφορά οξείας και περισπωμένης, διάβασα την φράση: "Λυγά πάντα η γυναίκα". Το "πάντα" ακούγεται ψηλότερα από το "λυγά" που παίρνει περισπωμένη. "Λυγά πάντα η γυναίκα' ακούγεται όμως περιέργως ψηλότερα κι από το "γυναίκα", που όμως παίρνει οξεία. Γιατί άραγε; Τηλεφώνησα σ' έναν φίλο και έμαθα ότι η "γυναίκα" οφείλει να παίρνει παρισπωμένη, διότι είναι τής τρίτης κλίσεως, η οποία όμως καταργήθηκε, γι' αυτό πήρε οξεία η "γυναίκα".
Να λοιπόν, που από άλλο σημείο ορμώμενος, αναγκάστηκα να συμφωνήσω ότι κακώς καταργήθηκε η τρίτη κλίση αφού στην φωνή μας εξακολουθεί να υπάρχει "Λυγά πάντα η γυναίκα" λοιπόν και παίρνει και περισπωμένη. Η δεύτερη έκπληξη: Έδωσα σ' έναν ανύποπτο νέο, που παρευρισκόταν στο στούντιο, να διαβάσει λίγες φράσεις. Εκεί μέσα είχα βάλει σκοπίμως την ίδια λέξη ως επίθετο και ως επίρρημα, διότι είχα πάντα την περιέργεια να διαπιστώσω αν προφέρουμε διαφορετικά το ωμέγα από το όμικρον. Ακούστε τις φράσεις:
Είν' ακριβός αυτός ο αναπτήρας. Ας μην είν' ωραίος, έχει την αξία του. Ναι, ακριβώς αυτό ήθελα να πω".
Ακουστικώς δεν παρατήρησα διαφορά. Έκοψα τις δύο λέξεις και τις κόλλησα την μία κατόπιν της άλλης. Ακούστε το!
"Ακριβός... ακριβώς".
Ελάχιστη διαφορά στο αυτί’ ο ηχολήπτης μόνον επέμενε ότι το δεύτερο είναι κάπως πιο φαρδύ. Ας το ξανακούσουμε:
"Ακριβός... ακριβώς".
Ασήμαντη διαφορά. Συνδέσαμε τότε τον παλμογράφο. Να το διάγραμμα του επιθέτου ακριβός, όπως προέκυψε, και να το πολύ πλουσιότερο τού επιρρήματος. Δεν είναι καταπληκτικό;
Όταν το είδα, τα μηχανήματα του στούντιο μού φάνηκαν σαν όργανα του παραμυθιού. Ο παλμογράφος μού φάνηκε σαν μια σκαπάνη που, κάτω από το έδαφος της καθημερινής ομιλίας, ανακαλύπτει αυτό που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει, έστω μέσα σε χειμερία νάρκη, αυτό που συνειδητοποίησαν και προσπάθησαν να μνημειώσουν οι Αλεξανδρινοί δύο χιλιάδες χρόνια πριν.
Τίποτε δεν χάθηκε.
Όλα υπάρχουν.
Αρκεί να προσέξουμε αυτό το τραγούδι της καθημερινής ομιλίας που πηγαινοέρχεται συνεχώς ανάμεσά μας. Ακούστε πώς ηχούν οι τονισμοί. Ακούστε τα μακρά. Ακούστε την λαϊκή τραγουδίστρια πώς αποδίδει το ωμέγα ή την ψιλή οξεία (...).
Τέλος, ακούστε την θεία φωνή του Ανδρέα Εμπειρίκου, την παράξενη απαγγελία που κυνηγά την λάμψη της οξείας, τον πλούτο της διφθόγγου, τους τόνους και την ορθογραφία, σαν μουσικά σύμβολα μιάς φωνής που προϋπάρχει αδιάκοπα και οδηγεί το ποίημα.(...)
Δεν περιφρόνησα καμμιά άποψη και δεν κολάκευσα καμιά. Προσπάθησα να πω τρείς φορές τρείς αλήθειες.
Πρώτον: Τα ελληνικά είναι τραγούδι. Κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να απλοποιήσει ένα τραγούδι ή να το δει πρακτικά. Γιατί να δούμε λοιπόν τα ελληνικά, πρακτικά;
Δεύτερον: Όποιος σταθεί αλαζονικά απέναντι στα ρεφρέν που τον ψυχαγώγησαν διά βίου, στρέφεται εναντίον της προσωπικής του ιστορίας και πίστης. Τα ίδια μπορεί να πάθει ένας λαός με την γλώσσα. Ιδίως αν η γλώσσα του είναι τα ελληνικά.
Τρίτον: Τα ελληνικά ως τραγούδι είναι ανυπόφορα δύσκολα. Κανείς δεν τα βγάζει πέρα με τα ελληνικά. Απέναντι στα ελληνικά θα είμαστε πάντα φάλτσοι και αγράμματοι. Αλλά τί να γίνει; Σημασία έχει η συνείδηση ότι τα μιλάμε, όχι για να γίνουμε δεξιοτέχνες, αλλά για να γίνουμε άνθρωποι. Ευχαριστώ.
Δημοσιεύθηκε στο blog:http://ethniki-paideia.blogspot.com/

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

Θανατηφόρα Ρεύματα στον πλανήτη!


Στις 3 Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία μετέδωσαν μια όχι και τόσο συνηθισμένη είδηση. Μια «θανατηφόρα» βροχή πέντε χιλιάδων πουλιών εκδηλώθηκε κοντά στην πόλη Beebe, βορειοδυτικά της πολιτείας του Άρκανσας. Λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα και πιο συγκεκριμένα στις λίμνες της περιοχής του Ozarks, παρατηρήθηκαν εκατοντάδες μαζικοί θάνατοι ψαριών. Εν τω μεταξύ στην ευρύτερη περιοχή έχουν πραγματοποιηθεί από τις 20 Σεπτεμβρίου πεντακόσιοι περίπου μικροσεισμοί.
Την επόμενη ημέρα γνωστοποιήθηκε ότι μια γυναίκα στο Κεντάκι βρήκε δεκάδες νεκρά πουλιά στην αυλή της. Όταν η είδηση έγινε ευρύτερα γνωστή, ανακοινώθηκε πως παρόμοιο περιστατικό είχε παρατηρηθεί και την προηγούμενη εβδομάδα στο γειτονικό Murray State University με την περισυλλογή εκατοντάδων πουλιών διαφόρων ειδών. Επίσης στην περιοχή του Κεντ, στα νοτιοανατολικά παράλια της Βρετανίας, πάνω από 40.000 καβούρια ξεβράστηκαν στις ακτές αναστατώνοντας τους κατοίκους.
Ένα 24ωρο αργότερα, ανακοινώθηκε πως η παράξενη αυτή «επιδημία» εμφανίστηκε και στη βόρεια Ευρώπη. Συγκεκριμένα στη Σουηδία και στην πόλη Falkoeping (νοτιοδυτικά της Στοκχόλμης) αναφέρθηκε ο θάνατος εκατό περίπου πουλιών. Τα περισσότερα από αυτά δεν είχαν ορατά τραύματα, ενώ κάποια είχαν δεχτεί την «χαριστική βολή» από διερχόμενα αυτοκίνητα.
Την ίδια ημέρα καταγράφηκε από τα ΜΜΕ ένα νέο περιστατικό στις ΗΠΑ, αυτή τη φορά στην πολιτεία της Λουιζιάνα. Τετρακόσια πουλιά έπεσαν ξαφνικά νεκρά κατά μήκος του αυτοκινητοδρόμου στο Baton Rouge.
Επιστρέφοντας στους μαζικούς θανάτους ψαριών, περιστατικό υπήρξε και στη Βραζιλία, όπου και εκατό τόνοι ψαριών (κυρίως σαρδέλες και γατόψαρα), ξεβράστηκαν στις παραλίες της πολιτείας του Παρανά που βρίσκεται στα νότια της χώρας. Άμεση ήταν και η δημοσιοποίηση ανάλογων συμβάντων στη Νέα Ζηλανδία, στον κόλπο του Chesapeake στο Μαίριλαντ και στην περιοχή της Φλόριδα.
Στις 11 Ιανουαρίου αναφέρθηκε ο θάνατος περίπου χιλίων πουλιών (συγκεκριμένα φασσών) στην πόλη Faenza της Ιταλίας. Οι κάτοικοι δήλωσαν ότι τα ράμφη των νεκρών πλασμάτων χαρακτηρίζονταν από ένα χαρακτηριστικό κυανό χρώμα.
Ο συνολικός αριθμός των σχετικών περιστατικών που έχουν μέχρι στιγμή καταγραφεί παγκοσμίως έχει φτάσει τα εννιά. Τοποθετώντας τα στον παγκόσμιο χάρτη, παρατηρούμε ότι καλύπτουν όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Οι κατά τόπους επιστήμονες έχουν ήδη σπεύσει να ανακοινώσουν με στόμφο τα πιθανά αίτια αυτού του «μαύρου κύματος» που επηρεάζει, προς το παρόν, μόνο πουλιά, ψάρια και καβούρια. Έτσι στο … «εδώλιο του κατηγορουμένου» έχουν κάτσει μέχρι στιγμής η έλλειψη του οξυγόνου σε μεγάλα υψόμετρα, οι χαμηλές θερμοκρασίες, μια άγνωστη αρρώστια, οι αλλαγές στο μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, μετακινούμενα σύννεφα μεθανίου, η ηλεκτροπληξία από πυλώνες ρεύματος, η κατανάλωση τροφών που περιείχαν εντομοκτόνο, ο αποπροσανατολισμός των σμηνών και κοπαδιών των ζώων και άλλα παρόμοια. Είναι κάτι παραπάνω από εμφανές ότι οι ειδικοί δεν έχουν ιδέα για το τι συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στον πλανήτη Γη. Άλλοι πάλι, περισσότερο σκεπτικιστές, υποστηρίζουν ότι παρόμοια περιστατικά συνέβαιναν ανέκαθεν, όμως η τεχνολογία σήμερα μας δίνει τη δυνατότητα να τα καταγράφουμε ευκολότερα. Υπάρχουν φυσικά και οι εσχατολόγοι που εντοπίζουν σημεία «Αποκάλυψης» και μιλούν για το επικείμενο τέλος του κόσμου.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι ακριβώς σημαίνουν όλα αυτά, χωρίς αμφιβολία όμως βρισκόμαστε μπροστά στην εκδήλωση ενός «μαύρου υπόγειου ρεύματος» (όπως τα χαρακτηρίζει ο Θανάσης Βέμπος στο ομώνυμο βιβλίο του), από αυτά που κατά καιρούς σαρώνουν τον πλανήτη μας. Αναρίθμητες οι περιπτώσεις εκδήλωσής τους στην ιστορία (επηρεάζοντας μάλιστα άμεσα τον ανθρώπινους πληθυσμούς), παρ’ όλα αυτά το είδος μας μοιάζει σαν να επιθυμεί να ξεχνά περιστατικά ομαδικών αυτοκτονιών, μαζικής υστερίας, χορεομανίας, μιασματικών ασθενειών, όλα τους συνδυαζόμενα με παράξενα φυσικά φαινόμενα. Τελικά αυτός ο πλανήτης μπορεί –όποτε το θέλει- να καταστεί αρκετά αφιλόξενος…
Σημ: Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη στήλη “Δούρειος Ίππος” του Μηνά Παπαγεωργίου, στο περιοδικό Φαινόμενα (τ. 16, 15/1/2011).